మా నాయిన పాడిన పాట

నల్గొండ జిల్లా నక్రేకల్‌ల పుట్టిన.మా అమ్మ కడుపుల ఉన్నప్పుడు కేవలం మాంసాన్నే కాదు, మా మట్టి మీద ఆమెకున్న ఇష్టాన్ని కూడ పంచిందనుకుంట. నాకు గుర్తు తెల్శేటప్పటికే మా నాయిన ఊళ్లు పట్టుకొని తిరుగుతున్నడు. ఒకీలు సదివి, పెళ్లాం పిల్లలను ఒదిలేశి దేశ దిమ్మరి లెక్కన తిరుగుతున్నడు, ఈనికి ఏమన్న పిచ్చిలేశిందా అని మా నాయినను మస్త్ మంది గేళి చేశేటోల్లు. ఒక్కోసారి చీకటి పడ్డంక ఒచ్చెటోడు, పొద్దు పొడిశే లోపుల్నే పొయ్యెటోడు. కొన్ని కొన్ని సార్లు పోలిసోల్లతోటి దెబ్బలు తిని ఒచ్చేటోడు, కొన్ని సార్లు తప్పిచ్చుకొని ఒచ్చేటోడు. అప్పుడే ఇన్న మొదటిసారి తెలంగాణ అనే పదాన్ని, కని అర్దంగాక పొయ్యెటిది. శ్రీశైలం ఎడమ గట్టు కాలువ నీళ్లు తెలంగాణకి రావాలని జల సాధన సమితి ఉద్యమంల తిరిగేటోడని కొంచెం పెద్దగ అయ్యింతర్వతా తెల్శింది.

ఏళ్లు గడిశినయ్. రాజకీయంగ, సామజికంగ, సాంస్కృతికంగ ఎన్నో మార్పులొచ్చినయ్. కని మా నీళ్లు మాకు రాలె, ఎన్ని బోర్లేశినా మా కండ్లళ్ల నీళ్లొచ్చేదెగని, బోర్లకెళ్లి మాత్రం సుక్క నీళ్లు రాకపొయ్యెది. ఇంకొన్నేళ్లకే మనం తాగేటి నీళ్లు మంచియి కావు, ఫ్లోరైడ్ ఉన్నది, నీళ్లు కూడ కొనుక్కోవాలె అన్నరు లేకపోతె ఫ్లోరోసిస్ ఒస్తది అన్నరు, అంటె ఎందో కూడ తెలవదప్పటికి. జర్రంత పెద్దగైన తర్వాత తెల్శింది, అప్పట్ల మా ఒదినలు ముగ్గురు కాళ్లు, చేతులు ఒంకర పొయ్యి సచ్చిపొయ్యింది చేతబడి చెయ్యబట్టి కాదు ఫ్లోరోసిస్‌తోటని. నాగార్జున సాగర్ రిజర్వాయర్ ఉన్నదే మన జిల్లాల ఐనా మనకు గీ గతేందా అనుకునెటోన్ని. అప్పుడే అనిపిచ్చింది, మన తెలంగాణ మనకు కావాలి అని, అవసరమైతె మా నాయిన నడిశిన బాటల్నె నడవాలని.

ఏంలేకపోతె తెగీడ్శి పోరాడొచ్చు, మస్తుగుంటె మనకేంది అన్న ధైర్యంతోటి కాళు దువ్వొచ్చు. కని ఉండి లేని మధ్య తరగతి బతుకులు, ఈ పొద్దుకి అసంతృప్తి తగ్గదు, రేపు మీద ఆశ సావదు. కష్టమో, నిష్టూరమో అంత దరిద్రంల కూడ నెట్టుకొనొస్తున్నం. చేతికందొచ్చిన పెద్ద కొడుకు(మా పెద్దన్న) టక్కర్ అయ్యి దావఖానల పడ్డడు. చెయ్యగలిగిందేం లేక మా నాయిన ఒచ్చి మళ్ల ప్రాక్టీస్ పెట్టిండు. చేతులల్ల జర్ర పైసలాడుడు మొదలైంది. పెద్దోల్లిద్దరి బతుకులు తడబడ్డా కింది ముగ్గురం కొంచెం మెరుగైన అవకాశాలను పొందినం. మా ఆ పరిస్థితికి సూక్ష్మంగ చూస్తె మా నాయిననే కారణం కావొచ్చు, కని స్థూలంగ ఆలోచిస్తె మాత్రం మా నీళ్లు, భూములు, వనరులు, వసతులు, ఉద్యోగాలు దోసుకున్న ఆంధ్ర రాజకీయ నాయకులది తప్పనిపిస్తది. మీరడగొచ్చు తెలంగాణ నాయకుల అసమర్థత కాదా అని! మా బలం కేవలం 119 మాత్రమే, ఈ ప్రజాస్వామ్యంల సగానికి తక్కువుంటె అల్పులమే, అసమర్థులమే.

ఇప్పటికే కిందబడి ఉన్నం, ఈ మధ్యల్నే నిలదొక్కుకుంటున్నం, మనక్కూడ మంచి రోజులొస్తున్నయ్, ఇంకా మంచిగుండాలి అన్న స్వార్దం పెరిగింది. ఐనా సరే వీలుబడ్డ ప్రతీ బంద్‌ల, నిరసనలల్ల, సకల జనుల సమ్మెల పాల్గొన్న, సాగర హారంల నేను సైతం ఒక నీటి సుక్కనైన. మా ఇంట్ల పోతున్న అని చెప్పిన ప్రతిసారి "జాగ్రత్త, మళ్లీ రా" అన్నరే తప్ప ఎన్నడు పొవొద్దన్లేదు. ఇన్నేండ్లకు కల నెరవేరబోతుంది, పురుటి నొప్పులు పడుతున్న తల్లి తీర్న "పిల్ల పుడ్తద, పీనుగెల్తదా?" అని నా మనసు తల్లడిల్లుతుంది.

నా ప్రాంతం మీద నాకున్నది ప్రేమో, పిచ్చో, పక్షపాతమో! కని నేను ఇప్పుడు నా ప్రాంతానికి మస్త్ దూరంగ బతుకుతున్న. "Are you from Andhra?" అని ఎవరన్న అడిగితె, ఆ ప్రశ్నలను తప్పిచ్చుకుంటందుకన్న సరే ఈడికెల్లి ఎళ్లిపోవాలనిపిస్తది. ఐనా సరే, నేను మా ప్రాంతంల బతకలేకనో, లేకపోతె ఈడ ఇంకా మంచిగ బతుకుత అన్న ఆశతోటో ఈడ ఉంటున్న తప్పితే, బెంగళూరుల నౌకర్ చేశి, సుంకాలు కట్టి బెంగళూరును బాగుచేద్దాం అన్న సహ్రుదయంతోటి మాత్రం కాదు. నేను వృద్దిచెందుతూ, దానికి తోడ్పడిన బెంగళూరు అభివృద్దిల పాలు పంచుకుంట దాని ఋణం తీర్చుకుందామనుకుంటున్న తప్పితె, నేను చెయ్యబట్టే, నా అసొంటోల్లు చెయ్యబట్టె బెంగళూరు బాగుపడ్డది అనే అంత ........... మాత్రం కాదు.